Tagarchief: video

Offering the will to survive / Bruthaus Gallery

Si Puype n’existait pas, il faudrait l’inventer

… het is een boutade die nog niet tot het arsenaal van kunstenaar Peter Puype behoort, maar het had zeker gekund. Een kunstenaar die graag tegen de schenen van de goegemeente schopt, zoniet ons bedrieglijk eenzijdige geweten aan de kaak stelt, om het even welke mening je bent toegedaan, onze zorgvuldig opgebouwde overtuigingen met de grond gelijk maakt. Il faut le faire. Het is niet eens dat hij een verwijtend vingertje tot ons richt, hij richt het evengoed tot hemzelf, en zo verwijtend is zijn vinger niet eens: Puype stelt vaker simpelweg vast dan hij een mening formuleert.

Met de kunstenaar spreken betekent alle kamers van je bewuste en onbewuste intellect verkennen, tot je er je hoofd bij verliest. Ik overdrijf misschien wat, laatste keer dat ik checkte bevond mijn hoofd zich nog steeds bovenop mijn schouders. Maar het gesprek kan alle kanten uit, het vaststellen van het inherente geweld dat in de mens huist, om over te gaan naar de collectieve trauma’s die het communisme teweegbracht of het feit dat de hedendaagse kunstscène teveel afhankelijk is van subsidies, en te eindigen met het al dan niet relevant zijn van welke vorm van ideologie dan ook.

Een ideoloog, Peter Puype? Toch wel. Fanatiek progressief zelfs, moge hij mij deze gedachte vergeven. Maar toch, neem het thema dat centraal staat in zijn tentoonstelling bij Bruthaus: geweld. Hij constateert de gewelddadige natuur van de mens, zonder hierover te oordelen weliswaar, al beseft hij dat het een werkbare maatschappij in de weg kan staan. Dus zijn er regels nodig, maar zich blindstaren op deze regels zorgt dan weer voor een eenzijdige, benauwde visie van deze maatschappij. Het is een kronkel die wel meer voorkomt, maar niet noodzakelijk vast raakt in de logica. Peter heeft een visie, een wereldbeeld, dat al eens kan evolueren, zonder evenwel aan coherentie in te boeten.

Het meest sprekende beeld hiervan zijn misschien de vinkenhuisjes van zijn vader, die hij voor een installatie op het eerste verdiep van de galerij gebruikte. Een persiflage voor zijn maatschappijbeeld. Het luisteren naar vinken, en vooral hoeveel maal ze een bepaalde ingestudeerde uitroep slaan, is een volkse traditie waar mensen passioneel mee bezig zijn. Gek toch, vogels in kooien steken om te tellen hoeveel keer ze een opgedrongen oefening kunnen nadoen. Een fraai beeld geeft het niet van de maatschappij, als je het hierop projecteert. Maar toch, het absurde heeft steeds iets poëtisch…

Ceci n’est pas un Puype? Misschien net wèl.

Video Baseball Bats.

Video Machetes.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Advertenties

Incubatie: Surveillance. Dani Ploeger & Peter Puype 27/03 – 07/04

Click HERE for more info about the incubation.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Action:

 

TRANSLATE

TRANSLATE (SOCIETY)

CC De Ververij / Ronse (2 februari – 4 maart)

Peter Puype / Daniël Dewaele

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

De tentoonstelling confronteert de kijker met werken die betrekking hebben op contestatie, hooliganisme, frustratie, manipulatie, onvrede…

In hun werk benaderen beide kunstenaars deze maatschappelijke problemen bepaald niet op een ludieke manier (waardoor het protest zou worden afgevlakt, als grappig ervaren en aldus als “kunst” gelezen), maar houden ze er aan de onderwerpen duidelijk te benaderen, het protest afleesbaar te maken zonder daarom eenduidig en/of pamflettair te zijn.

Ongemak is wat de werken heeft gegenereerd: zowel wat maatschappelijke en ideologische fenomenen als evoluties in de wereld van de kunst betreft. Ongemak omtrent het toenemend liberalisme dat bepaalde kunstenaars in de schijnwerpers plaatst en andere de aandacht ontneemt. Een neoliberalisme dat zich weerspiegelt in het kunstenaarschap waarin succes getoetst wordt aan geldelijk gewin en statussymbool. In het discours van deze categorie kunstenaars valt amper kritiek te bespeuren. Ze zijn veeleer vertolkers van de gangbare codes die naar dit succes moeten leiden: de hogere treden van de maatschappelijke ladder en de egocentrische positie van de selfmade man. Alle pogingen die in de Romantiek ontstonden om de kunst te onttrekken aan de macht blijven dode letter. Kunst betekent voor velen nog altijd de verheerlijking van de macht. Wiens brood men eet diens woord men spreekt.

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Het werk van Dewaele en Puype gaat tegen deze stroming in.
Peter Puype maakt installaties en neemt heilige huisjes op de korrel. Soms zelfs door die letterlijk na te bouwen en te vernietigen. Of te laten vernietigen… Zijn beeldtaal is direct en trashy. Soms chaotisch en sterk verwant aan zijn eigen ervaringen en positie binnen het maatschappelijke veld. Voor de tentoonstelling TRANSLATE ontwierp hij 10 affiches die handelen over manipulatie, kwaadheid en verzet, straf en destabilisering. Daarnaast toont hij ook nog 4 video’s met “geweld” en “macht” als thema.

Dewaele’s werk is afstandelijker. Hij legt protesten vast. Of tenminste, tekens van protesten. Zo begon hij in 2005 met het fotograferen van zwarte vlaggen die her en der in het straatbeeld en in landschappelijke omgevingen opduiken. Zijn betrokkenheid bestaat erin die zaken onder de aandacht te brengen. In TRANSLATE toont hij dit vlaggenwerk of beter deze “Tekens van Onvrede”.
In het foyer presenteert hij op tafels een groot aantal taalinterventies in kranten en tijdschriften.

Dewaele’s oeuvre, dat uitgebreide fotoreeksen, teksten, video’s, documenten en interventies in het publiek domein bevat, ontwikkelde zich in de jaren zeventig. Het leunt aan bij het conceptualisme en de daaraan gerelateerde wetenschappelijke attitude. Puype is vormelijk vrijer, expressiever en agressiever. Deze twee posities vullen elkaar aan.

Wat beiden gemeen hebben is dat ze elk op hun authentieke manier de signalen vertalen die zich in de samenleving manifesteren.

De tentoonstelling TRANSLATE streeft dan ook een waarachtige dialoog na tussen twee oeuvres van twee geëngageerde kunstenaars van een verschillende generatie.

TURBULENCE / Biennale Odessa, Ukraine

http://2017.odesa-biennale.org.ua/

(video made by: Oleg Kharchenko)

De Belgische kunstenaar Peter Puype is een virtuoos criticus van de moderne kapitalistische samenleving en zijn ondeugd: consumentisme, propaganda, media zijn slechts enkele van zijn vaste doelen.

Бельгийский художник Peter Puype – скандальный критик современного капиталистического общества и его пороков: консьюмеризм, пропаганда, власть медиа – вот лишь некоторые из его постоянных мишеней. 

20621111_756096177910472_951976137181211062_n

Dehumanization – Performance

VIDEO DEHUMANIZATION: 

http://www.youtube.com/watch?v=OWev5Dr_4Ek

Performance: Your Country Ain’t Your Blood / Part 5: DEHUMANIZATION

22 april – 15h – Wetteren

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

foto’s: Guide Van Elsen

Your Country Ain’t Your Blood: deel 1 – 5

Deel 1: Karosta – Latvia 2005 –  video

Deel 2: Tallinn – Estland 2006: Culture Factory

Deel 3: Antwerpen – België 2007: Untitled Gallery

Deel 4: Gent – België 2007: Try Out Festival

Deel 5: Wetteren – België 2012: Touché – Aangeraakt

YCAYB is een verwijzing naar de manipulaties die gepaard gaan met de bewustmaking van nationaliteit en authenticiteit van bevolkingsgroepen.

Deel 1:

De basis van deze reeks werken en performances is gevormd in 2005 tijdens de eerste residentie van Puype in Letland. Daar verbleef hij in een ex Soviet Oorlogshaven: Karosta. Hij verbleef er tussen een bevolkingsgroep van uitsluitend Russische origine. Zowel Estland, Europa als Rusland weigert deze mensen een identiteitskaart te geven.

Deel 2 en 3:

In Tallinn was Puype te gast in de Cultuur Fabriek. Daar werd het werk YCAYB gevormd. Het werk bestond uit drie scheitrechters (gevonden in de leegstaande fabriek) die gevuld werden met bloed.

https://peterpuype.wordpress.com/2010/02/19/tallinn-2005-your-country-aint-your-blood/

Dit werk werd het volgende jaar in Antwerpen uitgebreid. Er werd een combinatie gemaakt van een video die gemaakt werd in Karosta, het uitkappen van de titel uit de muurpleister  en een muzikale performance op twee elektrische basgitaren.

https://peterpuype.wordpress.com/2010/02/19/untitled-gallery-antwerpen-2007/

Deel 4:

Op het Try Out Festival werd er een reflectie gelegd naar de verschillende bevolkingsgroepen in België. Daar werden Arabische tekens en namen in bloed op de muur geschreven rondom de Belgische vlag.

Deel 5: DEHUMANIZATION (ontmenselijking)

In deze performance geeft Puype het publiek terug een belangrijke rol. Alles is één groot opgezet gebeuren: het publiek, de ingang, de tribune, de spotlights, de arena, het glas, de billes, het bloed, het wapen, de camera’s en de performer. Puype kruipt in de huid van een niets ontziende beul. Het publiek krijgt de kans om dit te aanschouwen. Het in scène brengen, het theater, is een mechanisme dat ervoor zorgt dat het publiek een psychische afstand kan nemen van het gebeuren. Dit mechanisme rationaliseert, sust, ontkent of vermijdt de verantwoordelijkheid en schuld van de dader ten aanzien van zijn gewelddadige gedragingen.

De kunstenaar verwijst met deze performance naar de legitimerende principes of  ideologieën die de menselijke vernietiging rechtvaardigen.